Stałam przy bloku paląc papierosa

mijały mnie dzieci z plecakami

zmęczone nie-samotnością

I starsza pani 

z pieskiem na smyczy

i wódką w reklamówce 

Drugi papieros

szczęśliwa para
róża w ręku 

i zmieszanie na twarzy 

Stanęli przy mnie
wiązała sznurówkę

przytrzymał kwiat chociaż

pośpieszał ją spojrzeniem 

ona nie wiedziała że 

dał mi taką różę

szliśmy tym chodnikiem

trzymał mnie tą ręką

i pośpieszał gdy

zobaczył kogoś 

z jego świata

Stałam przy bloku z trzecim papierosem

minęli mnie 

bez gestu

słowa

spojrzenia

w niepamięci

Wszedłeś w moje życie
Z butami
Nie pytając czy o to proszę

Zawróciłeś w głowie
Kilkoma słowami
Nie myśląc o tym czy możesz

Dowiedziałeś się wszystkiego
Czego nie wie o mnie nikt
Nie zastanawiając się czy tego chcesz

Obudziłeś we mnie nadzieję
Że jutro wstanie słońce
Nie sprawdzając pogody w mojej głowie

Mówiłeś ze kochasz
Po tym jednym spotkaniu
Nie wyznając chyba prawdy

Pozwoliłeś mi zaufać 

Kolejnej osobie 

Nie powiedziałeś, że mnie opuścisz

Wpatruję się w gwiazdy, 

Bo nie mogę dzisiaj spać. 

Czy ty tam jesteś

i zasypiasz z myślą o mnie?

O tych milionach wspomnień

Stworzonych przez przypadek,

Kiedy wyszliśmy w zimowy wieczór

I nie wróciliśmy już tacy sami?

Pamiętasz tę gwiazdę?

Ona pięknie migotała,

 tak jak tysiące innych

Ale przecież dla nas była jedyna.

Dzisiaj na nią patrzę

I rozmawiam z Bogiem,

Bo tylko Jemu nie muszę wyjaśniać

Tego, co było między nami. 

Ta miłość była jak stokrotka-

Rozkwitała, rozkładając płatki 

Wszyscy się nią zachwycali

Aż nastał wieczór

Półprzymknięte powieki

rozchylone usta

czekają całe wieki

aż odleci złych wspomnień chusta.

Bijące głośno serce

czuły dotyk na skórze

nie myślą o ciągłej rozterce

jak o zakrywającej im słońce chmurze

Przenikliwe spojrzenia

porozumiewawcze uśmiechy 

wiedzieli od pierwszego wejrzenia 

że będą szukać u siebie pociechy.

I ta niepewność

i poczucie niemiłe

a może to jednak pewność była

bo tak żywą miłością ich obdarzła

Patrzę w twoje oczy

I nie widzę prawdy.

Tak wiele już przeszliśmy, 

Przetrwaliśmy wojny

A ty mimo wszystko

 znów mnie okłamujesz

Naiwność kiedyś mnie zbije

Szyderczo wybuchając śmiechem.

Szepnie mi do ucha
"A widzisz słonko?

Nie warto mi ufać."

A ja oślepłam 

Przez tą chorą miłość.

I chociaż płakałam każdej nocy

Bez ciebie byłoby pusto 

Ciągle na mnie patrzysz.

Nie zdajesz sobie sprawy
Że znam ten fałsz.

On jest od tak dawna

Już go nie kontrolujesz

Naiwność nakarmi mną swój głód. 

I oto jestem.
Stoję na środku 

ulicy i szepczę:

"Jakiś beznadziejny jest

ten świat."

Patrzę przed siebie

a widzę przeszłość.

Jej demony są wszędzie

czekają na dobry moment

by nas pożreć.

I chyba im się udaje 

nie ma mnie całej

jestem w połowie.

Jej demony na mnie patrzą. 

Czekają całe lata 

i ciągną do tyłu

na środek ulicy.

Czekam

Widzę już światła

Nie mogę się wycofać

One czuwają.

Jest coraz bliżej

początek końca. 

Połowa

Koniec. 

I oto byłam

Naiwna córka lata 

Stoję

Patrzę jak odchodzisz

I nie mogę się ruszyć

Chociaż okropnie chcę 

Zamykam oczy bo

Tak mi łatwiej

Bo kiedy je otwieram to

Widzę twoje łzy 

To uczucie z nami było

Trochę ciche i wygasłe 

Niepozorne 

Bezużyteczne 

I chociaż z nieba spadli

 Aniołowie 

Świat jeszcze istnieje 

Tylko nasz się skończył 

Stałam 

Patrzyłam jak odchodzisz

Nie mogłam się ruszyć

Chociaż okropnie chciałam